M. Sami Kirazoğlu Hatıralar-9 | Mahmut Sami Ramazanoğlu-Sıkıntı Stres İçin Dualar

Mahmut Sami Ramazanoğlu Hazretleri’nden Hatıralar ve İbretlik Kıssalar (10 Madde)

1. İlimde “Torpil” Olmaz Dersi: Müellif, ortaokul yıllarında tabiat bilgisi sınavı için dedesinden yardım istemiş, dua etmesini rica etmiştir. Mahmut Sami Efendi, kitabın fihrist sayfasını açarak bu talebin karşılığının çalışmak olduğunu göstermiş; “bedavadan iş olmaz” dersiyle torununa ilimde emeğin ve çalışmanın önemini öğretmiştir.
2. Medine’de Beyaz Deve Kerameti: Medine’de bir beyaz deve görmek için yola çıkıldığında, deve tam olarak Mahmut Sami Efendi’nin penceresinin önüne gelmiş, sanki selamlaşır gibi bir hal yaşanmıştır. Bu deve, sonraki ziyaretlerde de onları tanıyıp arabaya yönelmiş, hayvanların velilerle olan manevi bağını gösteren bir hatıra olarak anlatılmıştır.
3. Aile Hayatında Tevazu ve İzin Adabı: Mahmut Sami Efendi, ev işlerinde hanımına (Hacı Anne) büyük yardımcı olur, perdeleri kendisi asar, fasulye ayıklardı. Odaya gitmek, hatta evdeki lavaboyu kullanmak için dahi eşinden izin almayı edep bilirdi. Bu hali, büyüklerin aile içindeki mütevazı ve saygılı duruşunu göstermektedir.
4. Zaman ve Ezan Hassasiyeti: Ezan okunmadan önce abdest alır, seccadesini kıbleye sıfır mesafede sererek ezanı beklerdi. Randevulu bir yere giderken, kendisi hazır olur, arkadaşının gelişini saniyesine göre ayarlar, asla vakit israf etmez ve kimseyi bekletmezdi.
5. Sadakada İncelik ve Kul Hakkı Hassasiyeti: Sadaka ve fitreleri mutlaka yeni basılmış para ile verirdi. Fakire verirken elinin içinde parayı gizler, sanki el sıkışıyormuş gibi yaparak muhtacın mahremiyetini korurdu. Tren ve vapur biletlerini uzun yıllar bozuk para ile ödeyerek arkada bekleyenlerin hakkına riayet etmiş, asla üstü alınacak şekilde para vermemiştir.
6. Üç Aylarda İbadet Hayatı: Recep, Şaban ve Ramazan aylarında yatağı kapatılır, neredeyse hiç uyumazdı. Bu aylarda zamanını kitap yazmak, tespih çekmek, zikir ve sohbetle geçirirdi. Yazarken uykusu geldiğinde kalem kayardı ama hemen toparlayarak ibadetine devam ederdi.
7. Dilin Afeti ve Sözün Önemi: Sohbetlerinde sürekli “Dil küçük ama cürmü büyük olabilir” uyarısında bulunur, gıybetten ve gereksiz sözden şiddetle sakındırırdı. Kimsenin hatasını yüzüne vurmaz, yapılan bir hatayı asla hatırlatmazdı.
8. Hastalıklara Sabır ve Teslimiyet: Ömrünün son döneminde sonda takılması, göz tansiyonu gibi çok ağrılı hastalıklarla imtihan edildi. Ancak bu ızdıraplar hakkında “Benim ne haddime Rabbimden şikayet etmek?” der, en zor anlarda dahi “Senin adın Gaffar iken ben kime yalvarayım?” duasını dilinden düşürmezdi.
9. Nefis Terbiyesi ve Mertebeleri: Nefsin mertebelerini (emmâre, levvâme, mülhime, mutmainne, râdiye, mardiyye) sık sık anlatır, kalp tasfiyesi ve nefis tezkiyesinin önemini vurgulardı. Müellif, bir torun olarak onun en mahrem anlarında dahi güzel ahlakın ve edebin zirvesinden hiç inmediğini, kimseden incinmediği gibi kimseyi de incitmediğini belirtir.
10. Amasya’daki Dişçi Atıf Amca Kıssası: Bir ihvanının hediyesini iletmek için adres bilgisi olmadan Amasya’ya gidildi. Yolda ilk karşılaşılan kişi, tam da aranan “Dişçi Atıf Amca” çıktı. Bu karşılaşmayı “rastlantı veya tevafuk değil, Rabb’in tertibidir” diyerek, Allah dostlarının manevi himmetinin ve Rabb’in işlerini tertip etmesinin bir tecellisi olarak anlatır. Yaşlı amcanın, “Efendimin kokusunu getirdin” diyerek gösterdiği muhabbet de bu manevi bağı gösterir.