M. Sami Kirazoğlu Hatıralar-5 | Mahmut Sami Ramazanoğlu Hazretleri

09 Şubat 2026

1. "Benim dedem, annemin babası, Sami Efendi Hazretleri'dir. Soyadımız ondan gelir. Babamdan dolayı benim soyadım Kirazoğlu. Ondan mimarinin yanı sıra, eşkâl atışı, gemici düğümü gibi birçok pratik ve geometrik bilgiyi küçük yaşta öğrendim."

2. "O manevi büyük bir zattı. Hayvanlar bile onun huzurundaydı. Mesela evimize gelen bir kedi, mutfaktaki yemekleri değil, karşısına oturup onu seyretmeye gelirdi. Sanki bir rabıta hali gibiydi. Bu bir kez değil, hep böyle olurdu."

3. "Aile içindeki edebi müthişti. Harem-i Şerif'te iken dört katlı bir villada kalıyorduk. Arada bir iç kapı vardı. Annem, bizim tarafa geçeceği zaman bile, 'Ben Mahmut'un tarafına geçiyorum' diye izin alır, elini öperdi. Bu nasıl bir aile hukukuydu?"

4. "Erenköy'de otururken, sabah 7.32 treniyle işe gider, akşam 4.22 treniyle dönerdi. Çok varlıklı bir ailenin tek varisi olmasına rağmen, mirası elinin tersiyle itmiş, sadece bir tüccarın muhasebesini tutarak mütevazi bir hayat sürerdi. Hukuk fakültesini birincilikle bitirmişti."

5. "Bir gün bahçemize, ayağı kırık bir kurt köpeği geldi. Hemen onu alıp Haydarpaşa Hayvan Hastanesi'ne götürdük, tedavi ettirdik. O köpek, her sabah dedemle birlikte trene gider, akşam tam saatinde treni bekler, dedem inince mendilini ağzına alıp peşinden eve getirirdi. O köpeğin saati mi vardı? Bu nasıl bir bağdı?"

6. "Daha sonra, aynı köpek bir gün başka bir sakat köpekle birlikte geldi. Sanki, 'Beni tedavi ettirdiler, gel seni de götüreyim' der gibiydi. Onu da alıp hastaneye götürdük. O köpek de iyileştikten sonra, 15 günde bir bizi ziyarete gelirdi. Bu hayvanlarla iletişim, dedemden bize yansıyan bir lütuftu."

7. "Bir sohbet esnasında, bir serçe geldi ve cebime kondu. Öylece bana baktı. Bu nasıl bir şeydi? Tavşan yavruları peşimden ayrılmaz, proje kağıtlarımın üzerinde gezerdi. Hayvanlarla enteresan bir iletişimimiz vardı."

8. "Bir gün ortaokuldayken dedem, 'Bakkal Hasan Efendi'nin oğlu Selahattin'le görüşmek istiyorum, çağırır mısın?' dedi. Ben Selahattin abinin nerede olduğunu, telefonunu, adresini bilmiyordum. Sadece Adana'da oturduğunu biliyordum. Tam kapıdan çıkıp onu aramaya giderken, köşeyi döner dönmez Selahattin abiyi karşımda buldum! Bu nasıl bir sürprizdi? Demek ki dedem onun geldiğini biliyordu."

9. "62 sene sonra, bir ilahiyat profesörü olan Abdullah Hoca ile karşılaştım. O, Selahattin abinin oğluydu. Bana babasının hatırasını anlattı: Bir gece dedem rüyasına girmiş ve onu İstanbul'a çağırmış. O da hemen yola koyulmuş, ama Erenköy'e vardığında dedemi bulamamış, çaresizce ağlayarak geri dönmeye karar vermiş. Tam o sırada, dedemin sesini duymuş: 'Selahattin, seni bekliyorum.' Dönüp bakmış, kimse yok. Sonra arka yollardan dolaşıp eve geldiğinde benimle karşılaşmış. İşte poligon (ölçüm devresi) o anda kapanmıştı."

10. "Babamın Adanalı doktor arkadaşı Hüseyin Amca, kanser şüphesiyle perişan bir halde geldi. Dedem durumu öğrenince, bana 18 maddelik bir liste yazdırdı; özel dualar ve yiyecekler. 'Bir hafta kimseye görünmeden bunları uygulasın' dedi. Hüseyin Amca Samsun'daki bir çiftliğe gidip kayboldu. Bir hafta sonra çıkıp tahlil yaptırdığında, tümümörler yok olmuştu. Senelerce sağlıkla yaşadı."

11. "Dedem fotoğraf çektirmeyi sevmezdi, ender izin verirdi. Bir gün balık tutmuş getirdim. 'Balığı nasıl tuttun?' diye sordu. Cevap beklemeden içeri geçti. Bu soru beni çok düşündürdü. Sonra anladım: Balığı 'zoka' ile, yani yemle kandırarak tutmuştum. Kandırmak dinimizde yoktur. O günden sonra oltayla balık tutmayı bıraktım."

12. "Pazara gittiğimizde, tezgahların önündeki en güzel ürünleri asla almazdı. 'Onlara nazar değmiş, fakir alamamış olabilir' diye, arkadaki çürükleri, ezikleri tercih ederdi. Ellediği her şeyi mutlaka alırdı; 'Hakkı geçmiştir' derdi."

13. "Abdest alışı ve namaz kılışı, adeta bir 'tarif' gibiydi. Öyle hassas ve huşu içindeydi ki, onu izleyerek abdestin ve namazın nasıl kılınacağını öğrenebilirdin. Babam derdi ki: 'Rükudan secdeye zincir boşanır gibi ineceksin.' Alnını yere koyuşu, Rabbi karşısındaki acziyetini tüm benliğiyle hissettiği andı."

14. "Camileri planlarken çok hassastık. Babam derdi ki: 'Bir cami, insana huzur ve huşu duygusunu yansıtmalı. O duygu gelmiyorsa, orası matluba uygun olmamış demektir.' Modern malzeme kullanılabilir, ama kıbleye dönme mecburiyeti ve o manevi atmosfer asla göz ardı edilemezdi."

15. "Dedemin hayatı, tefekkür ve edep üzerine kuruluydu. Pazardaki halinden, hayvanlara şefkatine, namazındaki huşusuna kadar her hali bir ders gibiydi. Onun yanında, 'Nereden geldik, nereye gidiyoruz?' sorusunun cevabını her an hissederdiniz. O, yaşayan bir Kur'an ahlakıydı."

Güncel Haberler